Villa Nueva, 31.1.06
Vandaag was ik al vroeg op pad. Zodra ik de bus uitstapte in het cetrum van Medellin, vielen me de magere zwerfhonden op die tegen hun gelijknamige bazen aan lagen te slapen. Ik kan ze helaas niet anders noemen. Het zijn geen mensen meer maar verwaarloosde en vervuilde dieren. Om hen heen opengetrokken vuilniszakken, op zoek naar wat voedsel.
Zoals overal in Zuid-Amerika worden kerken goed bezocht, de mis van 07.00 uur was al aan de gang. Aan het altaar stonden 5 dienaren van God hun uiterste best te doen. De kathedraal ziet er prachtig uit, de luxe straalt er vanaf. Na wat schietgebedjes verlaat ik de rijkdom en ga in Parque Bolivar, waar je ´s avonds beter niet kunt komen, op een bank zitten naast een zwerver. Terwijl de bebaarde zwerver verder knikkebold valt me de prachtig spuitende fontijn op voor de kerk.
Op de stenen bank tegenover me ligt een hoopje mens onder een te korte jute zak te slapen. Een van de 5 politieagenten tikt de zwerver wakker en verzoekt hem beleefd op te rotten, nadat ze hem uitvoerig gefouilleerd hadden.
Medellin, barrio Manrique.
De belgische Pater jef, die hier in deze wijk al 45 jaar woont en werkt zag er na mijn laatste bezoek van vorig jaar een stuk ouder, gelatener en moe uit.
In het tehuis Hombres y Hermanos wonen nu 35 oudjes, waaronder ook ex-zwervers, die hij van de straat geplukt heeft en ze een onderdak bezorgde. Het huis ziet er verzorgd uit, een grote inkomsthal waar me koelte direkt opvalt in deze toch warme stad. De tuin eracher in een oord van rust, bomen en bloemen en een groentetuintje. De grote paarse Bougainville valt me op.
Jef knutselt graag en heeft een ijzeren stellage gelast waar je op kunt staan om o.a. het huis te verven of om dakgoten te reinigen. De slaapkamertjes van de mensen zijn klein, ik schat 2x2m, maar….. ze hebben hun privacy, de leeftijden van de oudjes lopen uiteen van 65 to 95 jaar. Trots laat de kindse Maria Theresa haar stoffe pop aan me zien. De kamer van jef is iets groter en erg basic. Hij laat me de Kerstkaart zien die ik hem stuurde.
De traditie van koffie met daarnaast een borrel wordt in ere gehouden en we praten veel. Eigenlijk komt het erop neer dat hij geen pater is maar een ontzettend goed mens. Het hoofd van zijn Orde in Bogota heeft hem slechts 3 keer bezocht en krijgt geen enkele financiële steun van hen. Jef heeft een gezonde kijk op het leven en vooral op de kerk, dit instituut , zoals hij het noemt, gaat zo zijn eigen ondergang tegemoet als het niet veranderd en opener word naar de mensen toe. Zijn ouderdom en kwalen accepteerd hij en blijft een vrolijk en vooral vriendelijk mens.
Na 2 en een half uur kletsen neem ik gevoelig afscheid van hem, een omhelzing en een volgende afspraak met koffie in Medellin, want daar kent hij een koffietent met de beste koffie van Medellin.
Ik ben erg benieuwd.
Saludos
Alfons
Kinderen van Marta
